(será máis doado que un camelo entre polo ollo dunha agulla que se te recoñezan as horas extras)
En primeiro lugar o acordo mantén o sistema autodeclarativo, establecendo que se trata de unha relación entre iguais, cando a relación laboral é asimétrica e o propio rexistro de xornada é necesario dado que o traballador/a é a parte feble da relación, tal e como argumentou o TXUE na súa sentenza.
Non parece lóxico que en pleno século XXI o modelo do rexistro non totalice a xornada, debendo facelo o traballador/a, a «aplicación» non será nen sequera unha «folla de cálculo». O motivo? Que sexa aberto á fraude.
Xera tamén unha gran inseguridade xurídica para o persoal, que se desconte o que din «interrupciones que obedezan a unha razón o motivación persoal». Sen establecer cales son, ou as propias limitacións, o que pode dar lugar a sancións disciplinarias no futuro. Pero sobre todo será un saco sen fondo para maquillar horas extraordinarias.
