Nestas últimas semanas pecháronse os prazos de adscrición ás baixas no ERE do BBVA. Non foi un proceso doado, nunca o é. E moito menos un proceso «voluntario».
O banco logrou que lles asinasen o primeiro ERE do Estado que non está motivado por unha fusión. Non había necesidade, se sobraba persoal ben se podía ter comprometido un proceso de prexubilacións voluntario, pero o banco tiña outros plans e houbo quen lle asinou un cheque en branco.
Agora, os asinantes «laméntanse» das consecuencias: despedimentos forzosos, traslados forzosos a centos de quilómetros dos seus domicilios, adscricións forzosas a postos de CSE e Task–Force con modificación das súas condicións de traballo… Están a producirse todas as casuísticas que empresa e asinantes afirmaban que non se producirían, a pesar de que as solicitudes de saídas foron moi superiores ás ofertadas pola empresa, o que, por si mesmo, é un claro indicativo do enorme malestar e a inquedanza do persoal polo seu futuro no caso de seguir traballando.
